|
მე მიყვარს ზამთრის უსახურ დღეთა წივილი ქარის - მომტირლის როლში, ცქერა ჩონჩხების, გაძარცვულ ხეთა, მიმოფანტული ჩრდილები თოვლში.
როგორ აისხამს ყინვას მძივებად - დღე იანვარის, თოვლის საბანში ფიქრსაც რომ მშვიდად ჩაეძინება.
ვუნთივარ, ვათბობ, არ გაიყინოს, ვაფარებ ტუჩებს გათოშილ თითებს, რომ უშენობა არ დაიყვიროს.
უბე მზითა გვაქს სავსე, გამთბარი, ყვავილთა თოვა გაქვს განზრახული, რომ ააჭრელო ჩემი ზამთარი.
და თოვლში შენთვის იებს აგროვებს, მშვენიერია, სიზმარში ვრჩები და ყველაფერი სიზმარს მაგონებს.
წივილი ქარის, მომტირლის როლში და საუბარი უშენოდ, შენთან და სიარული შენს გამო თოვლში. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თეიმურაზ ლანჩავას პოეზია |
