|
მოდის ზამთარი, თოვლი და ყინვა, თოვლის და ყინვის ცისფერი წვეთი. სნეული სახე სიკვდილის წინ ვარ, სიკვდილის წინ ვარ მე, როგორც გედი.
და მე ვარ ნისლი, და მე ვარ წვიმა. და სულს ცეცხლისკენ მივყავარ თრთოლვით, ისე ვარ, როგორც ვიყავი წინათ.
რიცხვები გლოვის და აღშფოთების. თბილისის კვამლში ვეხვევი ისევ მე, თანამგზავრი მკვდარი ფოთლების.
ფითრდება მზეზე სული მოღლილი. ჩუმად გავივლი სადმე ქუჩაზე მე მგლოვიარე და წელმოხრილი.
და მიფრინავენ თეთრი პეპლები. და ვატყობ, როგორც ადამიანი ამგვარ დუმილში რომ ვიფერფლები.
თუმცა ფიქრები მარად ივლიან. და მიხარია, რომ ხეა ირგვლივ და ჩემს გარშემო რომ ყვავილია. |
