|
შემოდგომაა ახლა სოფლად და კალთას იბერტყავს ეზო და კარი, კრეფა ხილისა ყველგან მოთავდა, მადლობა ღმერთს, რომ გვაღირსა ქარი.
იმ ვაშლის ხეზე, შენ რომ დასტოვე, მოვხუცდი, შვილო, მეც დამიღამდა, სიძაბუნეს ვგრძნობ და სიმარტოვეს.
ძველიც ბევრია, ახალს რა ვუყოთ? თუ გამახარებ ამ სიბერეში, იქნებ ეს ღვინო ვინმეს წაუღო.
თუმც აღარ არის ახლაც მოცლილი. სანამ ჩვენ თვითონ გავითხრით საფლავს, არ უნდა გვნახო, შე დალოცვილო. |
