|
ვახტანგს რომ რეკა მოესმა, შენი ზარების ხმა იყო, გაიხსნა ლურჯი გუმბათი, ოქროს კარები გაიღო.
ვნახო მეტეხი, მთაწმინდა, სხვისი ალმასიც არა მსურს, შენი უბრალო ქვაც მინდა.
მოედნები და ბაღები, დგახარ ურყევი, უძლევი, ათას მტერს შენაჯახები.
შენი დღე-ღამის ცვლისასა, ნეტავ იმ ქართველს, ვინც გნახავს ათას ექვსასი წლისასა. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ალექსანდრე აბაშელის პოეზია |
