|
ჩამოვალაგე ხეების ჩრდილში შიშით თავის ქალები დამტვერილი. ჩამოვუწმინდე დაჟანგული შუბლები, კბილები ჩამოვურეცხე დილის ცვარით, მივესალმე, დაღრეჯილ სახეებს მივუახლოვდი, მივიცვალე. ადგილი გამოვნახე, მორიდებით მოვჯდები, ჯერ კიდევ გაუხრწნელი გვამიდან ამოვიძახებ: - კარგ ყმად ვინა ვთქო, ვაჟებო! |
