|
მუხებს იქით საყდარი დუმს თეთრი, შორს ყვავილებს დაუთრთვილავს კბოდე... თითქოს სული ლურჯ სივრცეებს ერთვის, მინდა ახლა მხოლოდ შენთვის მოვკვდე. შორით ელავს მწვანე მთების ზოლი. ბროწეულის ცეცხლმოდებულ აფრას დაუფარავს დაცვარული მოლი. რაც დავკარგეთ სინანულად არ ღირს, - კუბოს ფიცარს ფესვით შეკრავს სურო. გზაზე ბიჭი რომ მიდენის ნახირს ჩვენზე უკეთ დაიქუხოს ვინძლო... |
