|
გეხვეოდი, ლამის ტრფობამ დაგვახრჩო, ტყეში შურთხმა თუ დააფრთხო მთვარე, ივრის პირას ვკრიფეთ თეთრი ყაყაჩო და გომბორზე გავათიეთ ღამე.
ფერხთ გეფინა ძოწეულის ფარჩა, ვით აღლუმში გამარჯვებულ ცხენოსანს, არ მელოდა სიყვარულის ჯვარცმა.
რა ყოფილა, ეჰ, მუხთალი ბედი, გაგიტაცეს და წაგართვეს ქვეყანა, მეც გადმომწვდნენ, გამიჩეხეს მკერდი.
ვისი საყდრის გახვევია მრევლი. შორს მიმავალს რა მიმყვება იმედად? მხოლოდ წყვილი მარტოობის ცრემლი... |
